Wat de boer niet kent …

(nog eentje uit de oude doos)

Hij heet kweepeer, ziet er uit als een appel, maar is geen van beiden. En wie zijn tanden in deze uitnodigende geurbom wil zetten, komt ook bedrogen uit. Hij is keihard en niet zomaar te eten. Dat is ook de reden dat deze vrucht, bij de komst van hapklaar fruit, bijna uit beeld is verdwenen.

De kweeën op de foto komen uit de tuin van mijn broer. De kweepeer blijft als boom vrij klein, draagt prachtige bloesem, rijk vruchten en is dus als fruitboom voor vele tuinen geschikt. Mijn grote liefde, die tuin- en landschapsontwerpster is, heeft hem al in meer dan één tuin geplaatst. Maar nergens draagt de boom zo rijk vrucht als bij mijn broer, die begrijpt dat de boom veel liefde nodig heeft.

De geur van de kwee is bedwelmend. Drie dagen nadat we de kweeën hadden opgehaald, leek de auto nog op een lusthof. Het is deze honingzoete geur die uitnodigt om er eens goed mee aan de slag te gaan. De kwee kent vele toepassingen, waarvan op dit moment membrillo waarschijnlijk de bekendste is. Ik heb deze keer kweeperensorbetijs gemaakt.

Voordat je begint moet je twee pannen met aangezuurd water klaarzetten. De kwee oxideert razendsnel en dat proces vertraag je door ze onder te dompelen in aangezuurd water. De schoongemaakte vruchten doe je in de ene pan en de schillen en klokhuizen in de andere. De schillen zitten nog vol smaak en de pitten vol pectine, dus hier kun je een mooie gelei van maken. Een uur op laag vuur zetten, zeven en vervolgens (gelei)suiker toevoegen en verder inkoken. Deze gelei is heerlijk bij kaas.

kweeperensorbetijs

• kweeperen
• rietsuiker
• calvados

Zet de kweeperen op met een laagje water en kook ze in 30 tot 40 minuten gaar. Dit is afhankelijk van de vrucht. Als ze gaar zijn kun je de massa pureren met een staafmixer. Voeg nu een scheut calvados toe. Voor een superfijn resultaat kun je het geheel nog eens zeven door een bolzeef.

Meet de hoeveelheid en voeg een gelijke hoeveelheid suikersiroop toe. Deze maak je door een kilo suiker in een liter water op te lossen (verwarmen). Dit laatste kun je voorbereiden en dan bijvoorbeeld nog wat kruidnageltjes en citroenschil mee te laten trekken.

Meng beide goed en maak er ijs van in de sorbetière. Dit ijs is, zoals al het ijs, het lekkerst als het net is gedraaid. Dus draal niet, tast toe!

(een bijdrage uit m’n oude blog)

Gisteren had ik de hele dag zin in gado gado. Vaker komt het voor dat ik iets kook op basis van wat we in huis hebben. A l’improviste zal ik maar zeggen. Maar gisteren moest het gado gado worden. Gado gado is een Indonesische maaltijdsalade met satésaus. In principe voldoet iedere verzameling van groenten, maar er hoort in ieder geval taugé bij. Laat ik die nu net vergeten zijn . Wel had ik romanesco, sperziebonen, aardappel, winterwortel, kastanjechampignons, gemarineerde tofu en… waterkers. Dus geen taugé, maar wel waterkers. Dat laatste beviel erg goed, dus die houden we er in.

Kook de aardappels, winterwortel en sperziebonen gaar en bak de tofu en kastanjechampignons bruin op hoog vuur. De tofu had ik eenvoudig gemarineerd in sambal en ketjap manis. Rangschik deze verzameling op een serveerschaal. Wij hebben het warm gegeten, maar het kan natuurlijk ook koud. Verspreid tenslotte de waterkers decoratief over de groenten. Het geheel serveer je met emping, seroendeng en natuurlijk satésaus. Als bijgerecht is een komkommersalade zeer goed.

Dit is natuurlijk een volledig vegetarisch maal. Dat wil zeggen als je geen trassi gebruikt in de satésaus. En dat ga ik nou net wel doen. Dus tegen de vegetariërs zeg ik: laat maar weg. Ik vind het lekkerder met. Voor dit gerecht heb je een vijzel nodig. Of om in stijl te blijven een tjobek en oelekan. Mooi woord is dat: oelekan. Het gebruik van de vijzel vind ik altijd heel therapeutisch, maar je kunt natuurlijk ook de magimix gebruiken.

 satésaus

• 2 gesnipperde sjalotjes
• 2 teentjes knoflook
• een stukje trassi
• 1 el komijnzaad
• 3 el korianderzaad
• 2 tl sambal djeroek
• 100 g cashewnotenpasta
• 150 g pindakaas
• 1 tl tamarindepasta
• ketjap manis
• 1 blik kokosmelk
•  grof zout

De zaadjes even poffen in een droge koekenpan en daarna fijnwrijven in de vijzel. De knoflook, sambal, sjalotjes en trassi toevoegen en het geheel tot een pasta roeren met wat grof zout. Niet teveel, de trassi is ook al zout.

Deze pasta bak je in wat olie in een sauspannetje. Laat vervolgens de pindakaas en de cashewnotenpasta in de pan ‘smelten’. Voeg het blik kokosmelk toe en roer tot je een gebonden saus hebt.

Maak op smaak met de ketjap en de tamarindepasta en eventueel nog wat zout. Ik voeg aan deze saus geen suiker meer toe. Door het gebruik van de cashwews en de zoete ketjap vind ik hem zoet genoeg. Ben je zelf zoeter gewend, los dan nog wat goela djawa op in de saus.

Als de saus teveel is ingedikt, kun je nog wat gewoon water toevoegen.

(bijdrage uit m’n oude blog)

De professionele keuken is voornamelijk een mannenwereld. Dat is nu eenmaal zo. En wat doen mannen? Ze vergelijken hun gereedschap. Het belangrijkste gereedschap van de kok is zijn mes en inderdaad… de meeste koks willen het liefst een groot, zwaar mes. Type gladius of samoeraizwaard.

Natuurlijk ben ik niet zo. Mijn mes is licht, niet al te groot en ik zou zelfs willen zeggen elegant. Ik onderhoud een warme relatie met mijn mes. Het gaat niet zo ver dat ik hem een naam heb gegeven. Maar is hij niet in de buurt dan voel ik mij wel degelijk onthand.

Voordat we de keuken schoonmaken, reinigen we eerst de messen. Ik werd er door een collega op gewezen dat ik het heft van mijn mes eens goed moest reinigen. Ik dacht daar gaan we weer met de messenhumor, maar nee, hij was serieus. En hij had gelijk! Potverdrie. Liefde maakt blind. Ik dacht dat door het vele gebruik de zwarte verf uit de putjes van mijn global was gesleten, maar er zat vuil in.

Vanochtend heb ik mijn mes een goede beurt gegeven. Eerst maar eens in de week gezet. Daarna goed geschrobd. Gecontroleerd en nog maar eens in de week gezet. Weer geboend, weer gecontroleerd. Een naald gezocht en gevonden. Met een naald zorgvuldig ieder gaatje schoongekrast. Weer geboend en zorgvuldig gekeken of al het vuil nu verwijderd was. Weer met de naald in de weer, etc.

Na een uur zei mijn grote liefde:

- Laat mij eens kijken.

Na een nonchalante blik op het mes te hebben geworpen, vervolgde ze:

- Joh, je hebt de zwarte verf uit de gaatjes gekrast.

Ik was ooit al eens begonnen met een blog, maar door tijdgebrek en een aantal andere zaken kwam ik er niet meer aan toe. In een impulsieve bui heb ik toen de hele blog verwijderd. Maar goed, nu begin ik dus gewoon weer opnieuw.

Ik ben voorlopig druk met het opzetten en zal later nog eens op zoek gaan naar oude bestandjes en die dan toevoegen. Leuk waren die hoor, echt waar… We zullen zien!