Wat de boer niet kent …

Vorig weekend kwamen mijn zwagers op bezoek bij mij thuis. Het bezoek liep iets uit, waardoor ze onverwacht bleven eten. Geen probleem natuurlijk en ik besloot om pilaf te maken. Pilaf is een rijstgerecht en verwant aan risotto. Maar met een tweetal grote verschillen. Je gebruikt andere rijst en, nog belangrijker, je roert niet. Dit laatste is voor veel (aankomende) koks een groot probleem. Kijken, roeren, kijken, roeren. Maar niet in dit geval dus.

Het werkt eigenlijk heel simpel. Je snippert een uitje en een knoflookteentje en zet deze aan in wat olie. Even glazig laten worden en dan een langkorrelige rijst toevoegen. Even meebakken en blussen met kippenbouillon. De hoeveelheid bouillon is 1½ keer de hoeveelheid rijst die je hebt genomen. En nu mag je nog één keer roeren en dan gaat het deksel op de pan. Vervolgens 10 minuten op een laag vuur laten pruttelen en dan nog eens een half uur laten nawellen van het vuur af, wederom met het deksel op de pan.

Dit is de basis. Je kunt nog van alles toevoegen. Groente, vlees, zaden, noten. Bedenk het maar. Je kunt natuurlijk ook groentebouillon of visbouillon gebruiken. Het is een bijgerecht, dus laat een en ander afhangen van waar je het bij eet. Na een half uur wachttijd, mag het deksel van de pan en kun je de pilaf op smaak brengen. Heb je verse ongezouten bouillon gebruikt, dan zal hij zeker wat zout kunnen gebruiken. Heb je bouillonblokjes gebruikt, dan waarschijnlijk niet.

Enfin, zoals gezegd, na een half uur wilde ik het deksel van de pan nemen om mijn pilaf op smaak te brengen, maar wie schetst mijn verbazing, het deksel was vacuüm gezogen. Ongelogen waar. Met geen tien paarden waren pan en deksel nog te scheiden, de perfecte Maagdenburger bol. Pilaf tot in de eeuwigheid geconserveerd.

Dit laatste was natuurlijk niet echt een optie. Er moest immers gegeten worden. Een zwager heeft uiteindelijk deksel en pan met schroevendraaier en hamer bruut van elkaar gescheiden. De pilaf was onaangedaan.