Wat de boer niet kent …

Ik keek vanochtend naar het programma ‘Boeken met Brands’, waarin Wim Brands een gesprek had met de filosoof Peter-Paul Verbeek. Volgens Verbeek kun je de mens niet meer los zien van de techniek. Zoals een vogel vleugels heeft om te kunnen vliegen, heeft de mens techniek om hem voort te helpen. Dit is niet helemaal de plek om hier verder op in te gaan, maar je kunt hier meer lezen: Techniek en de grens van de mens. In het interview noemt Verbeek als een van de technische ontwikkelingen die binnen nu en ongeveer tien jaar werkelijkheid zouden kunnen worden een soort haardroogkap die invloed heeft op je hersenen. Deze kap zou bijvoorbeeld juist die hersengebieden kunnen stimuleren, die zorgen voor een geluksgevoel.

Deze machine ziet er volgens mij zo uit. Als je instapt vormt de dragende stof zich perfect om je lichaam en zorgt voor directe ontspanning. Boven je ontwaar je een strak blauwe lucht met misschien een enkel wolkje. De temperatuur is aangenaam en er is een briesje wind om voor tijdige verkoeling te zorgen. Je valt niet in slaap, maar doezelt juist een beetje.

Als je arm buiten de dragende stof valt, voel je onder je gras. Contact met de natuur is heel belangrijk. Het blijkt dat er nu heel eenvoudig een schommelende beweging op gang komt. Heel rustig, maar toch zo dat je telkens iets steviger in de stof wordt geduwd. Deze beweging zorgt er ook voor dat de zon niet permanent in je gezicht schijnt.

Ben je eenmaal aan deze situatie gewend, dan word je je meer bewust van je omgeving. Op de hoek van de dakgoot van het huis voor je, landt een merel met een vreemde capriool en begint te zingen. Uit het huis hoor je nu stemmen. De stemmen van degenen waar je het meest van houdt. Je hoort niet precies wat ze zeggen, maar het geheel klinkt geruststellend en vertrouwd.

Het is de verjaardag van je middelste dochter en samen met een vriendin die haar begeleidt op de piano zingt ze een indrukwekkende Der Hölle Rache uit Mozart’s Die Zauberflöte. Aan het einde van deze aria barsten de achterburen spontaan uit in applaus. Mijn dochter lacht.

In de keuken wordt door je grote liefde een uitgebreide High Tea bereid op speciaal verzoek van de jarige en inmiddels dringt zich ook onmiskenbaar de geur van vers gebakken scones aan je op. Een zekere spanning omtrent wat er precies geserveerd gaat worden, maakt zich van je meester. Natuurlijk heeft een en ander minder zeggingskracht zonder een tegenhanger. Daar is ook voor gezorgd in deze machine. Ineens bedenk je dat er regen is voorspeld. Er komt altijd weer regen. Maar nu nog niet. Nu is perfect.

O ja. Deze geluksmachine bestaat en hangt in mijn achtertuin. Het is een prachtig stukje techniek genaamd … hangmat.

De scones waren alles wat de geur beloofde en gemaakt volgens het recept van Cees Holtkamp uit De Banketbakker. Een boek dat ik hier graag aanbeveel!