(bijdrage uit m’n oude blog)
De professionele keuken is voornamelijk een mannenwereld. Dat is nu eenmaal zo. En wat doen mannen? Ze vergelijken hun gereedschap. Het belangrijkste gereedschap van de kok is zijn mes en inderdaad… de meeste koks willen het liefst een groot, zwaar mes. Type gladius of samoeraizwaard.
Natuurlijk ben ik niet zo. Mijn mes is licht, niet al te groot en ik zou zelfs willen zeggen elegant. Ik onderhoud een warme relatie met mijn mes. Het gaat niet zo ver dat ik hem een naam heb gegeven. Maar is hij niet in de buurt dan voel ik mij wel degelijk onthand.
Voordat we de keuken schoonmaken, reinigen we eerst de messen. Ik werd er door een collega op gewezen dat ik het heft van mijn mes eens goed moest reinigen. Ik dacht daar gaan we weer met de messenhumor, maar nee, hij was serieus. En hij had gelijk! Potverdrie. Liefde maakt blind. Ik dacht dat door het vele gebruik de zwarte verf uit de putjes van mijn global was gesleten, maar er zat vuil in.
Vanochtend heb ik mijn mes een goede beurt gegeven. Eerst maar eens in de week gezet. Daarna goed geschrobd. Gecontroleerd en nog maar eens in de week gezet. Weer geboend, weer gecontroleerd. Een naald gezocht en gevonden. Met een naald zorgvuldig ieder gaatje schoongekrast. Weer geboend en zorgvuldig gekeken of al het vuil nu verwijderd was. Weer met de naald in de weer, etc.
Na een uur zei mijn grote liefde:
- Laat mij eens kijken.
Na een nonchalante blik op het mes te hebben geworpen, vervolgde ze:
- Joh, je hebt de zwarte verf uit de gaatjes gekrast.